Strange, isn’t it?

Er is een kleine verkeersopstopping in het Engelse dorpje Porlock, aan de rand van Exmoor National Park. We wandelen daar door High Street, het is een zonnige zondagmiddag in augustus. Wat veroorzaakt de opstopping? Een ongeluk?

Nee, zien we als we verder lopen. Een klassieke auto, naar later blijkt uit de jaren twintig van de vorige eeuw, parkeert achteruit in een museumgarage. Die moet een paar keer voor- en achteruit steken en blokkeert zo de High Street. Achter het stuur een echte Engelsman in een lange leren jas, met pet. Op een nette manier ‘shabby’: van adel misschien? We besluiten het museum te bezoeken. Het is klein en ruikt nog helemaal naar de uitlaatgassen van de Lanchester die net is ingeparkeerd. “Did you hear the engine? Smooth ‘eh?”, vraagt de chauffeur, die ook de eigenaar blijkt te zijn van de tentoongestelde auto’s in ‘Exmoor Classic Cars’. Hij heeft er voor een waar vermogen staan, met een twenties Rolls Royce en zelfs een Bugatti. Allemaal in rijdende staat. De nieuwste auto is een Ferrari 550 Maranello. “Wordt ook nog een klassieker, just like my Dino, en tot die tijd rijd ik er maar gewoon in.” Behalve met auto’s en motorfietsen is de hele ruimte volgepakt met ‘memorabilia’ die de eigenaar in decennia heeft verzameld. Stropdassen, klassieke grammofoons, speelgoedauto’s, oude affiches en reclameborden. “Strange, isn’t it?”, vraagt de bejaarde man die het entreegeld in ontvangst heeft genomen en af en toe een praatje maakt met de bezoekers. Inderdaad, maar ook een aangename verrassing, zo tijdens een toertochtje in Exmoor. Echt een collectie met een verhaal!