Kletspoot in het Aamsveen

Als jongetje bezorgde ik me, niet tot onverdeeld genoegen van mijn moeder, nog wel eens een kletspoot. In een tóch niet droge greppel gestapt, in een plas die dieper bleek dan je dacht, of met een voet door het ijs gezakt. ‘Kletspoot’ is dan het Gronings voor natte voet. Nou ja, voet, niet zelden was je nat minstens tot aan je knie...of erger. Als het alleen water was, was het nog tot daaraantoe, maar het kon ook natte blubber of koemest zijn.

Ik moest daaraan terugdenken bij de grote brand die dezer dagen heeft gewoed in het natuurgebied Aamsveen, ten zuidoosten van Enschede. Een brand die zich uitstrekte over zeker 100 hectare en tot over de Duitse grens, waar het gebied Amtsvenn heet. Een ruig en stil gebied, niet volgeplempt met verharde fietspaden, bordjes en bankjes. Bij uitstek een gebied om een kletspoot te halen, zeker in het natte seizoen. Normaal gesproken is dat natte seizoen in Nederland bijna het hele jaar, maar nu, in mei/juni 2011, was het er kurkdroog. In het Aamsveen is het zoeken naar een begaanbaar pad, en dat is juist de charme. Stap je een keer verkeerd, ja, dan sta je in het water. Als je al niet dieper meegezogen wordt. Het mooie aan het Aamsveen is vooral dat je even vergeet dat je heel dicht bij de buitenwijken van Enschede bent. Dat geldt ook voor Hof Espelo, voor Groot Brunink en zo meer. Maar het Aamsveen is wat minder gecultiveerd. Al is er nog niet zo lang geleden een uitkijktoren voor vogelliefhebbers gebouwd.

In luttele uren is er veel in vlammen opgegaan en is de brandweer uit het hele land met groot materieel uitgerukt. Omdat het veen is, woedt de brand nog ondergronds door. Laten we wel wezen, de natuur herstelt zich meestal sneller dan je denkt. Maar voordat ik weer een kletspoot kan halen in het Aamsveen, duurt het nog wel even, denk ik.

5 juni 2011