In september 2007 deed zich, voor de tweede keer dit jaar, de mogelijkheid voor om een bezoek te brengen aan de Universidade de Aveiro in Portugal. Ik werd gevraagd om het webteam dat een nieuwe website voor het ECIU-netwerk bouwt, een dag te helpen. Dus vloog ik op zondagmiddag 2 september van Schiphol naar Porto om van daaruit met een huurauto naar Aveiro te rijden. Lang zou ik niet blijven: de terugvlucht stond gepland voor woensdagochtend. Toch had ik zelfs nog een vrije dag in het programma, onder meer om een kijkje te nemen aan de kust bij Costa Nova.

Costa Nova, 3 september

Aveiro wordt ook wel het ‘Venetië van Portugal’ genoemd, andere reisgidsen schrijven aan het stadje zelfs Nederlandse trekjes toe, met al dat water en die bruggetjes. Laten we het er maar op houden dat het een eigen karakter heeft. Bijzonder is bijvoorbeeld dat vrij veel huizen aan de buitenkant betegeld zijn. Keramiek is één van de specialiteiten van de streek, en tegels vormen een goede bescherming tegen de zilte lucht. Aveiro heeft ook een trendy winkelcentrum waar je op zondagavond om 22 uur nog – in alle rust - kleren kunt gaan kopen, hippe gordijnen of het nieuwste mobieltje.

Rijd je het stadje uit, dan zie je al snel het havengebied en de zoutpannen. In januari was daar niet zoveel te zien, nu zie je kleine en grote bergjes zout die uit het water zijn gewonnen: een arbeidsintensief proces. Neem je de brug over de lagune, dan kom je in Costa Nova, met de typische kleurig gestreepte huizen. Daar is ook het strand; als ik er ben hangt er een soort zeemist en is het er een graad of acht kouder dan in Aveiro. Later op de dag is daar nog weinig aan veranderd.

Tijdens de werkdag op de universiteit neemt mijn Portugese collega me voor de lunch mee naar het beste visrestaurant van de stad. Tenminste, dat is de bedoeling. Ze blijken vakantie te houden zodat we naar de overbuurman gaan: ‘second best’. Het is er afgeladen vol met lunchtijd. De vissen liggen er dagvers in de vitrine en we wijzen een zeebaars en een dorade aan. Die gaan op de grill, er worden wat simpele groenten bij geserveerd. Geen opsmuk, wèl heerlijk. Een glas vinho verde erbij… ’s Avonds blijken we in Costa Nova opnieuw naar een visrestaurant te gaan voor het diner, maar mij hoor je niet klagen.

Op woensdagochtend moet ik vroeg op. Mijn vlucht gaat om 10h15, ik moet eerst nog naar Porto rijden en om acht uur de huurauto inleveren. Iets na zeven uur zit ik op de A1 naar het noorden. In het vliegtuig lees ik ‘De Vliegeraar’ van Khaled Hosseini uit. Dan vertelt de captain dat het in Amsterdam 14 graden is….

De plaatselijke specialiteit, gebaseerd op sterk gezoet eigeel, Ovos Moles, wordt in grappige houten vaatjes verpakt. Of als een soort bonbons: de zoete substantie zit dan in een vormpje (een schelp, vis, etc.) van ouwel.